Ο Θάνατος και η Ζωή

 

Υπάρχει ένα ρολόι που δεν μετρά τις ώρες, δεν σου λέει πότε τελείωσε η μέρα ή πότε θ' αλλάξει το φεγγάρι. Όχι, το μόνο πράγμα που αυτό το ρολόι μετρά είναι τις ψυχές που ο ιδιοκτήτης του έχει πάρει. Ο ιδιοκτήτης του έχει πολλά ονόματα. Άλλοι τον λένε ονόματα αρρωστιών, άλλοι Χάρο αλλά το πιο ακριβές απ' όλα ειναι: Θάνατος. Ο Θάνατος έχει πάρει πολλές ψυχές. Σχεδόν όσες η Ζωή έχει δώσει. Έρχεται, και μερικές φορές τον περιμένεις και άλλες είναι το τελευταίο πράγμα στο μυαλό σου. Έχει πάντα μαζίτου το δρεπάνι του και το ρολόι του. Και τα σέρνει και τα δυο γύρω στην γη των ζωντανών σαν τα βάρη που του είναι, το ένα του λεει πότε και το άλλο του λέει πώς. Και έτσι περνά κάθε ζωή. Δεν του αρέσει, δεν το διάλεε. Απλά δημιουργήθηκε έτσι, για να υπάρχει να περπατά ανάμεσα στους ζωντανούς αλλά πάντα αόρατους σε αυτούς. Η μόνη στγμή πο κάποιος τον βλέπει είναι η στιγμή που πεθαίνει κάποιος. Όταν παίρνον την τελευταία του πνοή. Τότε για λίγα λεπτά βλέπει την Ζωή. Μπορεί να είναι μέσα από τα μάτια κάποιο άλλου. Αλλά και πάλι είναι κάτι μαγευτικό. Κάτι που θεωρεί, ότι αξίζει τον θάνατο άμα έχεις ζωή. Η Ζωή είναι κέντρα. Έχει δύο βελόνες και πλέκει, πλέκει, πλέκει και απλά δίνει ζωή μέχρι ο θάνατος να την πάρει. Στην αρχή (όποια και να είναι αυτή, όχι ότι αυτή μπορεί να την θυμηθεί) της φαινόταν γελοίο αυτή να δίνει τόσα μόνο και μόνο για να την πάρει κάποιος άλλος. Αλλά τώρα το βλέπει πιο πολύ σσαν έναν χορό. Ο Θάνατος έρχεται μόνο όταν το ρολόι το, τού λέει και παίρνει τους ζωντανούς με το δρεπάνι. Είναι ειρωνικό σκέτηκε ότι δυο αντίθετα να είναι τόσο παρόμοια. Και οι δυο είναι παγιδευμένοι. Κανένας δεν διάλεξε αυτήν την μοίρα. Αλλά το πιο ειρωνικό είναι ότι ο Θάνατος είναι ο μόνος που βλέπει την Ζωή. Ο μόνος πο την κοιτά στα μάτια και ας είναι μόνο για λίγα λεπτά. Και αυτό έγινε την τελευταία φορά, την φορά που όλα τελείωσαν και κάτι άρχισε. Κοιτάχτηκαν σε αυτά τα λεπτά και ο Θάνατος έκανε κάτι πο δεν έχει ξανκάνει ποτέ. Χαμογέλασε! Κι έτσι η Ζωή ήερε, ήξερε τι θα γίνει μετά. Πάγωσε ο χρόνος , ο θάνατος πέταξε κάτω το δρεπανι και το ρολόι έσπασε σε χίλια μικρά κομματάκια. Η Ζωή έσπασε τις βελόνες στα δό. Κινήθηκαν και βρέθηκαν στην μέση και όταν άρχισε να παίζει η μουσική του σσύμπαντος συνδέσαν τα χέρια τους και άρχισαν να χορεύουν. Έτσι ο Θάνατος και η Ζωή συνέχισαν να χορεύουν για μια αιωνιότητα, διαλέγοντας για πρώτη φορά και η δυο τους τι θέλουν να κα΄νουν μλόνοι τους και φαίνεται σαν μοίρα που η Ζωή νοιώθει ζωντανή για πρώτη φορά εδώ, στην αγκαλιά του Θανάτου.

Για σένα που ήθελες κάτι στα ελληνικά. Ελπίζω να σου αρέσει αν και το ξέρω πως δεν είναι πολύ καλή, την έγραψα γιατί με βοηθάει να καθαρίσω το μυαλό μου, αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι είναι και πολύ κακή.